Yeni Başucu Romanım: Yalnızız

Oğuz Atay en sevdiğim yazar. Tutunamayanlar da en sevdiğim roman. O’nun dışında okuduğum yerli yazar sayısı epey az. Bir de Ahmet Hamdi Tanpınar var birden fazla kitabını okuduğum ve çok sevdiğim. Okul zamanı “klasikler serisi, temel eserler” gibi başlıklar bana biraz itici gelirdi. Sanırım oradan kalan bir ön yargım var yerli klasiklere… Şimdi farklı düşünüyorum. Yabancı yazarların çeviri romanlarından aldığım hazdan daha fazlasını alabilirim kendi dilimde yazılmış güzel romanlardan. Atay ve Tanpınar buna örnek. O hâlde yakın zamandaki okuma listeme birkaç yerli yazar ekleyeyim…


Hem Oğuz Atay’da hem de Ahmet Hamdi Tanpınar’da beni kitaba çeken ortak nokta kimlik sorunu yaşayan insanları, doğu ile batı arasında sıkışmış kültürleri konu edinmesi sanırım. Prof. Dr. Handan İnci, “Ahmet Hamdi Tanpınar’la Oğuz Atay arasında akrabalık olduğunu düşünenlerdenim. Bu ülkede büyümenin bir ruh akrabalığı var. Aynı ülkede yaşayıp aynı acıyı paylaşanların durumu bu…” diyor iki yazar için. İki yazarı çok sevmemin özeti gibi bu ifadeler. Atay’ın zekasına, ironisine; Tanpınar’ın üslubuna, dile hakimiyetine ayrı hayranlık duyuyorum. Yanlarına yeni bir yazar eklemenin kolay olduğunu düşünmüyorum ama henüz yeni bitirdiğim Yalnızız ve Peyami Safa hakkında yazmak istiyorum.

Devamını Oku